HAIBUN 4 ( Benetako bizitzak)

«Benetako bizitzak ez dira nobeleskoak» irakurri dut esku-programan.

Eta irteeran, taberna bateko izkinako mahai batean babesturik, paperezko serbilleta batean idatzi dut:

«Esaldiak kontraesanean jartzen du esaera herrikoia, bizitza batzuk eleberriak direla edo nobela baterako balioko luketela dioena.

Baina, gainera, amorragarria da XX. mendean zehar zabaldu den narratologiarentzat; izan ere, bertsio guztietan adierazten du ez dagoela bizitza historiarik narraziorik gabe, eta, beraz, ezin dela suposatu «benetako bizitzarik» bizitza kontatua baino lehen edo harago.

Beraz, «Benetako bizitzak ez dira nobekeskoak» esaldiaren atzean kulturarik falta edo besterik gabe xalotasuna dagoela pentsa daiteke.

Baina, gainera, «benetako bizitzaren» eta haren nobela-kontakizunaren arteko bereizketa horrek esentzialismo trakets metafisiko bat ezkutatzen du, autoritarismo politikoaren oinarri ideologiko gisa oso ondo egokitzen dena, pixkanaka inbaditzen ari zaiguna eta, berekin dakarrenagatik, errealitatearen eraikuntza sozialaren edozein bertsio mespretxatzen duena «.

Irten naizenean, ipar haizeak gogor jotzen zuen eta haiku hau bururatu zait.

Haize hotza eta
«haize hotza»… Eta non
egia, lagun?

-.-

HAIBUN 4 ( las vidas de verdad)

«Las vidas de verdad no son novelescas» he leido en el programa de mano.

Y a la salida, refugiado en una mesa en la esquina de un bar he escrito en una servilleta de papel:

«La frase contradice el dicho popular que precisamente afirma que algunas vidas son de novela o que valdrían para una novela.

Pero además resulta irritante para la narratología que se ha desplegado a lo largo del siglo XX, y que, en todas su versiones, afirma que no hay historia de vida sin narración, de manera que no se puede suponer una «vida de verdad» antes o más allá de la vida narrada.

Así que se puede suponer que detrás de la frase «Las vidas de verdad no son novelescas» hay incultura o simplemente candidez.

Pero además,esa distinción entre «vida de verdad» y su relato novelesco oculta un esencialismo torpemente metafísico que se acomoda muy bien como base ideológica del autoritarismo político que poco a poco nos está invadiendo y que desprecia, por lo que trae consigo, cualquier versión de la construcción social de la realidad».

Cuando he salido , arreciaba el viento del norte y se me ha ocurrido esta haiku

Viento frío y
«viento frío»… ¿Dónde la
verdad, colega?

Publicado por

Vicente Huici Urmeneta

Sociólogo, neuropsicólogo y escritor.

Deja una respuesta

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *